Żyję, żeby nie było. Blog mi się trochę przejadł... Co z resztą było widoczne po częstotliwości dodawania ostatnio notek. Ale napiszę coś, a co tam! Od pewnego czasu dużo osób mnie pyta co z blogiem. Blog żyje, tylko w wolniejszym tempie... W przeciwieństwie do mnie. Nie podoba mi się ten nowy blog.pl, to już nie jest to, co kiedyś...
Nadal jestem z Łukaszem i nie zanosi się na to, żeby to się zmieniło. To już 8 miesięcy. Oficjalnie i na stałe mieszka już ze mną w jednym pokoju, a w drugim mamy Marka. Właśnie jest u mnie Łukasza labradorka i coś mi się zdaje, że trzeba będzie iść z nią na spacer. Dobrze, że mamy obok las. A w okolicach maja/czerwca planujemy kupić własnego labradora. Myślę nawet o kursie dogoterapii... I jak dobrze pójdzie, to od przyszłego roku chciałabym zacząć nowy kierunek - psychologię, bo prawdopodobnie będzie otwierana u nas na uczelni. Tak więc będę pracownikiem socjalnym, psychologiem i dogoterapeutą ;) Ale to bardzo dalekie plany, jak na razie jest mi najbliżej do tego pierwszego, bo zaliczyłam już trzeci semestr, choć kilka egzaminów nie było łatwych... Wspominałam już, że mam stypendium naukowe? :D
Właśnie zauważyłam, że nawet nie napisałam, że moja środkowa siostra wyszła we wrześniu za mąż :) Mam nowego szwagra. Zostałam już tylko ja na wydaniu... Ale mi się nie spieszy do papierka. Choć jednak jak starsza siostra wychodzi za mąż, to automatycznie myśli się o takich rzeczach, wyobraża się jak to będzie. Ja wiem, że nie chcę ślubu kościelnego, w życiu nie pójdę się spowiadać i mówić, że żałuję za swe "grzechy" (choć to są grzechy tylko w definicji KK, z czym się nie zgadzam), choć nie żałuję... Tak jak 90% katolików. Przeważnie ci ludzie, którzy deklarują się, że wierzą i praktykują, nie są osobami dobrymi. Biorą narkotyki, są źli dla innych, grzeszą na wszystkie strony. Ale przecież wyklepią księdzu w konfesjonale formułkę, zatajając połowę "grzechów" i będzie ok. Dla mnie to jeden wielki fałsz.
Ach, odnośnie fałszu. W księdze gości (wpis usunięty, śmieci wywalam) wpisała mi się moja była koleżanka. Przypomniała sobie o mnie po półtorej roku... Lub myślała o mnie ciągle, różne formy obsesji istnieją. Droga "koleżanko", ja się nie zniżę do Twojego poziomu, nie będę wywlekać nieciekawych rzeczy z Twego życia, bo było by tego zbyt dużo... Mogłabym, ale po co? Dla mnie jesteś tylko przeszłością, teraz mnie kompletnie nie interesujesz. Ale widzę, że Tobie coś przeszkadza, nie wiem zazdrościsz mi czegoś? To naprawdę nie moja wina, że zostałaś robolem w Anglii bez studiów. Powiem tylko jedno - wszyscy którzy mieli z Tobą do czynienia, wiedzą, że jesteś kompletnie fałszywa. Tracisz wszystkie koleżanki po kolei - Sabinę, Magdę, Natalę, mnie. To chyba nie przypadek, co? Ja wrogów jakoś nie mam. Szkoda tylko, że widząc co się dzieje, jakie kłamstwa potrafisz opowiadać, jakie intrygi wymyślać (cała klasa miała o Tobie nieciekawą opinię), byłam na tyle naiwna, żeby mieć z Tobą coś wspólnego. Ale to na szczęście minęło, więc daj już spokój, schowaj ten jad z powrotem do buzi i opanuj się, bo jesteś już dużą dziewczynką i nie wypada Ci się tak zachowywać. Chociaż udawaj, że ktokolwiek Cię w miarę dobrze wychował.